Catalina é unha historia sobre a beleza e a capacidade de riqueza interior que pode haber nas persoas, unha riqueza interior que ten que desafiar todos os indicativos do mundo exterior, que de xeito obstinado se resisten a confirmar a decidida vocación pola pintura da protagonista. Catalina, a protagonista, debe buscar nela mesma a forza que non pode obter do mínimo recoñecemento ao seu traballo. Constantemente é rexeitada polos galeristas e comisarios de exposicións; nun sentido metafórico, é sistematicamente abandonada ao frío exterior e as portas dun cálido lugar no mundo da arte nunca lle son abertas. Catalina debe transitar polo medio dese frío e atopar a súa propia calor, por iso se forxa unha firme determinación que vai máis aló das súas propias dúbidas e confírmaa na súa decisión pola pintura, aínda que a súa fe no sistema, que se supón lle tería que dar a súa oportunidade, xa fai bancarrota total e convértese nunha habitante das rúas, do abismo.