Lobos sucios

» Felipe Rodríguez Lameiro, 2006
Ciclos:
A Guerra Civil
Info:
  • 8806 reproduccións
  • 12 fans
  • Publicado o 9/2/09
Comparte:
  • Código para a túa web:
  • Redes Sociais

Obra subvencionada pola Axencia Audiovisual Galega

Captura da portada

Lobos sucios é a historia dunha época na que nazis e aliados libraban unha singular batalla na Galicia do interior en plena II Guerra Mundial. É a revolución mineira do wólfram (wolf=lobo, ram=sucio) que se descobre a partir do desenterro dun corpo, do desenterro de memoria e do desenterro dunha lenda...

Coa participación do escritor Manuel Rivas.

Duración:
31:56
Ano:
2006

Novas

Fans:

Facerme fan

Comentarios:

7 comentarios
Só mostra os 5 comentarios máis recentes Ver todos
Marisa Otero López 10/02/2009
Flocos é xa indispensable para ensinar historia nas aulas.
Manolo Gonzalez 10/02/2009
Comparto a túa opinión. Moitas das pezas que están en Flocos son estupendos materiais para historia, pero tamén para ética, plástica, cidadanía ou filosofía; literatura ou galego e moi pronto, incruso para cencias naturais.
Me parece un trabajo fundamental en cuanto a la divulgación de una parte de nuestra historia.
Montaje ameno, música preciosa, y bien resuelto de fotografía.
Me gustó
Bea Baio 18/03/2009
Creo que foi a curta que me pareceu máis interesante de todas as que vin en flocos ata agora. Contén unha ensinanaza moi interesante a nivel histórico e está ben resolta.
A historia igual contada doutro xeito, ten o seu aquel. A min, tal cal está aquí, aburriume. Devecía por un cambio de ritmo que nunca chegou. Nada, non vale.
Manolo Gonzalez 26/04/2009
Lobos sucios é a peza documental mais vista en Flocos na súa historia, achégase xa aos 7.000 visionados. Por algo será... Parabéns..e agardamos mais traballos de Felipe.
Esta revisitação do passado feita por três gerações diferentes, é um documento histórico muito interessante. Gosto da autenticidade das pessoas e dos seus testemunhos. Acho que a música e a fotografia funcionam muito bem como separadores dos conteúdos narrativos (a que está na capa, e que no filme aparece com um fundo azul, é particularmente bela). Só mais uma nota final sobre o fado que se ouve no início e no fim. A tristeza e a nostalgia são parentes, mas não são a mesma coisa. O fado é canção urbana, enquanto que este belíssimo documentário de Filipe Lameiro é profundamente rural, telúrico, lítico. Há nele uma solidão de montanha, um sentimento simultâneamente vertical e horizontal, que eu penso que tem muito mais a ver com a gaita de foles galega, pela pungência e ascensão do som.
Para poder comentar tes que estar rexistrado e acceder a flocos. Accede se xa estas rexistrado ou rexístrate se non o estás.

Flocos é un produto da Axencia Galega das Industrias Culturais

Contacto | Licenza | RSS