Vin a metade. Máis, nin de broma. E mala. Lentísima. Cuns diálogos insubstanciais e mediocre que non van a ningures. Amólanme as historias de personaxes urbanos que sofren e sofren e sofren. Oh, a soidade! oh, a incomprensión! oh, as relacións humanas! E iso da salientábel interpretacións dos actoes: para nada. Normaliños de todo. Nos casos da señora e do tipo, mal, pero o guión non axuda, e a historia é lixo. A elección musical modernísima tampouco vale: a islandesa de voz desgarrada, xa!

Digo máis: é unha cursilada de sufridores voluntarios. A nivel técnico: pasaría os exames, pero os exames pásaos calquera. Non sae da liña media, é a liña media ao meu ver é mediocre.

Conclusión: tecnicamente, mediocre; como curta, nefasta.

P.s.: Fódeme especialmente que se confunda o pranto, o besbellar e o falar a paso de tortuga co sentimento. Moi mal. E as imaxes escuras e os berros súbitos, o mesmo. Non vale nada.