Atráeme o “pulso” da construción cinemática sonora e visual,unha cadencia marcada xa no inicio polos sons do rodamento do carro e das campaíñas,un ritmo que no discorrer da obra vainos a doar tempo para poder percibir.
Ao mirar e escoitar esta obra,as imaxes constantemente estanme a evocar outras de orixe xaponés ou chino (ben de filmes ou ben de estampas),dando lugar a un fluxo que se retro-alimenta nun e outro lado.Isto lémbrame a primeira vez que ollei Rashomon, só que daquela a sensación foi a inversa.Esta asociación persoal parece corroborala a cita coa que comeza e a cita coa que acaba o “documental”.E poño entre comiñas esa denominación porque,segundo a miña apreciación,esta obra amosa un enorme poder de fabulación aínda que mediante uns axentes distintos aos do relato ou narratividade.
Remato cunha reflexión,tamén persoal, sobre o uso do branco e negro:en xeral o seu uso paréceme,permitídeme o palabro, artistizante e estetizante.Ten que estar moi xustificado,como semella na presente. Obviamente unha das súas calidades e que nos remite ao pasado,máis non traes o pasado á actualidade,senón que é o actual o que sitúas no pasado...
Penso que é un fermoso poema visual sobre a paisaxe, os tempos, e a vida do outono no Caurel ou en calquera aldea galega. Unha ollada contemporanea, auténtica, fermosa e comprometida co devalar do tempo, con arrecendos de Uxio Novoneira. É unha peza exquisita, para ollar paseniñamente desfrutando do "tempo" e da maxia de imaxes coñecidas pero que ainda non "vimos"...Unha das curtas documentais mais interesantes que se poden ver en Flocos..
...algo máis quixera engadir ( e esperaba eu que fora sinalado por alguén que soubese expresalo mellor,argumentalo mellor ),algo que me afectou singularmente: que aí estea,ao xeito da luz cambiante,entre o bater das pingas de auga e os vapores exhalados pola terra, enchoupado de humidade ese case murmurio: a fala presentada como modulación sonora, mergullada,disipándose e enriquecendo ao fenómeno meteorolóxico.E digo fala e non idioma xa que idioma podería ser un ou outro ( aínda que con matizacións ),refírome á forma en si de modular a voz e que presumo,co atrevemento da miña ignorancia,ven dada polo molde orográfico e meteórico dunha cultura ligada aos ciclos naturais e polas respostas dadas por esta ,en tanto moldear ou ser moldeada,no seu devir de erros,acertos e azares.Finalmente, contrastar o anterior cunha outra paisaxe contemporánea,da que participo e que conformo-confórmame en menor ou maior grao,deseñada a partir do dominio titánico da enerxía e por onde,coa rapidez eléctrica que lle é propia,discorre sen peso e sen duración o magma espectral de sons,imaxes e códigos e que,cun poder de erosión sen igual,está dando lugar,deu lugar, a unha nova forma (modulación) de fala: practicamente a mesma en calquera sitio.(Aínda que este tipo de paisaxe porte unha tendencia manifesta cara a atomización e a creación de novas linguaxes,semella até o de agora que ao pouco disólvense e son asimilados ao magma).
Para poder comentar tes que estar rexistrado e acceder a flocos.